صفای دل

مرا در سينه پنهان كن ،
رهم ده در دل پر مهر و احساست
مرا مگذار تنها ، اي دليل راه اميدم ،
بهشتم ، آسمانم ، شعر جاويدم
****

مرا بگذار تا زنجيري زندان غم باشم ،
برايت قصه ها خوانم ،
بپايت شعر ها ريزم .
مرا بگذار تا مستانه در پاي تو آويزم
****

مرا در ديده پنهان كن
كه شبها تا سحر روياي آن چشم سيه گردم
مرا مگذار تا دور از تو اي هستي ، تبه گردم
****

ز پايم بند دل مگشا ،
مرا بگذار تا كاخي برايت از وفا سازم
ترا از آرزوهايت جدا سازم ،
ترا با كعبه ي دل آشنا سازم
****

بيا با من ، بيا تا در ميان موج دريا ها ،
ميان گردباد سخت صحرا ها
كنار بركه هاي غرق نيلوفر ،
تهي از ياد فرداها
ز جام چشمهاي تو مي ناب نگه نوشم ،
****

منم آن مرغك وحشي ،
قفس مگشا .
ز پايم بند دل را بر مدار ف اي آشناي من
مرا بگذار تا عمري اسير ارزو باشم ، سراپا گفتگو باشم ،
شه من ، شهرزاد قصه گو باشم
****

مرا از سينه يادم را
مرا از كف مده آسان
منه اميد جاويدم
بلوح عشق من پايان . .

نوشته شده توسط نغمه نی در چهارشنبه پنجم تیر 1387 ساعت 15:11 موضوع | لینک ثابت

تو ای جـان دل مـن ، هسـتـی مـن              تو ای در شـام غم ها مستـی من

تو ای بنشـسـته با حـور در وجودم               تو ای امیـد و عـشـق و تار و پـودم

تو در چشم  منی هر جا که هستم             تو را هرجا که هستی می پرستم

دل  درد  آشــــنـا  را  در  تـو  دیــدم              تـو می دانـی خــدا را در تـو دیـدم

نمی دانم  که بی  تو  چیـستم  من             اگـر  روزی  نبـاشـی  نیـسـتـم من

در ایـن سـیـنـه دلـی  دیـوانـه دارم                چه گـویـم دشمنـی در خـانه دارم

حسـد با خـون بـود نقـش وجـودش              هـمین از سر بسـوزی تار و پودش

                                 اگـر آسـوده هم ماند که دل نیسـت            

                             دل است این نازنینم سنگ و گل نیست

نوشته شده توسط نغمه نی در یکشنبه دوم تیر 1387 ساعت 22:41 موضوع | لینک ثابت