صفای دل

توی دنیایی که قلبا ، هر کدون یه جا اسیرن

کاش به فکر اونا باشیم که از این زمونه سیرن

 اونا که تو عصر آهن ، تشنه ی یه جرعه یادن

کاش که دست کم نگیریم ، اینجور آدما زیادن

 نذاریم که تو چشاشون ، بشینه دونه ی اشکی

اونا فانوسن و خاموش ، آره فانوسای مشکی

 دنیاشون شاید یه شهره ، خالی از قهر و دو رنگی

توی سینشون یه قلبه جای این دلای سنگی

چهرشون شاید به ظاهر مث دیگران نباشه

اما نور مهربونی ، توی شهرمون می پاشه

غم چشماشون عجیبه ، توی خاطرا می مونه

 ما ازش خبر نداریم ، چیزی رو که اون می دونه

 توی این عصر پر از درد، خیلی آدما یه دنیان

خیلیا تو جمع دنیا ، بی قرار و تک و تنهان

 زیر سایه ی سلامت ، هواشونو داشته باشیم

 توی جمع بی قرارا ، عطر خوشبختی بپاشیم

به بهونه ی زمونه ، نذاریم که برن از یاد

 بذاریم زنده بمونن ، مث عشق پک فرهاد

قصه ی فانوس مشکی ، صحبت دیروز و فرداس

قصه شون مال حالا نیست ، از حالا تا ته دنیاس

نمی گم با این ترانه ، گل کنه محبتامون

 جایی رو باید بگیرن ، همیشه تو فرصتامون

 این ترانه یه اشارس به دلای خواب و بیدار

که به یاد اونا باشیم همه به امید دیدار

غم تنهایی رو باید از نگاهشون بخونیم

 خدا خیلی مهربونه ، اگه ما بنده ی اونیم